Saturday, June 27, 2009

Οι μέρες πριν την επέμβαση

Αν και "οδοντογλυφίδα" μέχρι την εφηβεία, ξαφνικά μαζί με την περίοδο ήρθαν και τα κιλά. Και μετά κάθε χρόνο, λίγα λίγα, άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Απλά, δεν τα έβλεπα.
Με ύψος 1.55, έπρεπε να φτάσω τα 80 κιλά για να συγκινηθώ, και να αρχίσω δίαιτες ειδικές και δίαιτες χημικές και ινστιτούτα και χάπια και μηχανήματα και ζώνες και πρωτεϊνούχα ροφήματα και taste diet και ο,τιδήποτε κυκλοφορούσε (στο εμπόριο ή μη) για χάσιμο κιλών. Αποτέλεσμα, κάθε μου απόπειρα, μικρή ή μεγάλη, οδηγούσε σε μεγαλύτερο βάρος, και ο μεταβολισμός μου έγινε σμπαράλια. Οι στερητικές δίαιτες μου αφαιρούσαν γύρω στα 200 γρ. τη βδομάδα (και όχι πάντα...), ενώ μια γουρουνιά το σαββατοκύριακο μου πρόσθετε 2 ολόκληρα κιλά!
Ο καρδιολόγος προσπαθούσε να κατεβάσει την υπέρταση με κάθε λογής συνδυασμό χαπιών (ολοένα και αυξανόμενα τον αριθμό), αλλά τα κιλά εκεί, στο ύψος τους... Ξεπέρασα το ψυχολογικό όριο των 80 κιλών, των 90 κιλών, με προβλημάτισε η άφιξη του τριψήφιου, μα κάθε απόπειρα δίαιτας με άφηνε με 5 κιλά επιπλέον...

Όταν πλησιάζοντας το κατώφλι των 40 αποφάσισα κι εγώ να τεκνοποιήσω, έχοντας φτάσει αισίως στα 102 κιλά, άκουσα το γιατρό να μου λέει πόσο μειώνει τα ποσοστά γονιμότητας η παχυσαρκία, και πόσο αυξάνει τις επιπλοκές. Η εξωσωματική ήταν μονόδρομος, για ορμονικούς κυρίως λόγους - όχι, τα κιλά δεν φταίγανε για αυτό, αλλά μπορούσανε να δημιουργήσουν προβλήματα. Ο γυναικολόγος μου με κούρδιζε σε όλη την εγκυμοσύνη ότι του δυσκόλευα τη ζωή. Φυσικά δεν υπήρχε περιθώριο για δίαιτα, 102 κιλά έμεινα έγκυος με αρκετά προβλήματα, 102 κιλά μπήκα στο μαιευτήριο τέλος 8ου και 102 κιλά βγήκα λίγες μέρες μετά... Μα καλά, το μωρό που βγήκε από τα σπλάχνα μου δεν έπρεπε να μειώσει το βάρος στη ζυγαριά, έστω και για μια μέρα; Αναπάντητο ερώτημα.
Ο (ινσουλινοεξαρτώμενος) διαβήτης κύησης που μου κράτησε συντροφιά τις τελευταίες βδόμάδες της κύησης με τρομοκράτησε, και ο διαβητολόγος στη συνέχεια με ενημέρωσε ότι για να μην προσχωρήσω στην ομάδα των διαβητικών, έπρεπε να χάσω κιλά και να ακολουθώ διατροφή ως διαβητικός...

Αποτέλεσμα, μετά από δύομιση χρόνια και αρκετές προσπάθειες προσεγμένης (;) διατροφής να έχω φτάσει αισιώς 120 κιλά και ... ως εκ θαύματος σε μια νέα εγκυμοσύνη κρυφή μέχρι τον τέταρτο μήνα (μα καλά, δεν είπε ο γιατρός ότι μειώνεται η γονιμότητα;...) Φυσικά, είχε χτυπήσει ήδη ο διαβήτης κύησης, και νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο από αρχές 7ου, για να πάρουν το παιδί τελικά αρχές 8ου και να μείνει στη θερμοκοιτίδα λίγες βδομάδες. Και κλασικά, 120 κιλά μπήκα στο νοσοκομείο και 120 κιλά βγήκα! Όσο για το διαβήτη, αυτή τη φορά ήρθε για να μείνει...

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια λοιπόν για νέες αποτυχημένες απόπειρες. Βλέπω τα παιδιά μου και δεν μπορώ να τα αγκαλιάσω, να τα σηκώσω, να τα κυνηγήσω όπως θα ήθελα. Βλέπω τα χάπια που κατεβάζω με το φτυάρι πια. Βλέπω τα ρούχα που μου μπαίνουνε να μοιάζουνε ολοένα και περισσότερο με σακιά. Οπότε, με το που βγήκε το μικρό από τα πρόωρα, πήγα στο γιατρό και αυτή τη φορά μαζί με τα χάπια για πίεση και διαβήτη του ζήτησα βοήθεια χειρουργική για την αντιμετώπιση της νοσογόνου παχυσαρκίας (επιτέλους είπα τα πράγματα με το όνομά τους!).
Μου έδωσε κάποια τηλέφωνα, δημόσια και ιδιωτικά. "Φοβάμαι να σε αναλάβω, έχεις εκκρεμότητες, τα παιδιά σου" μου είπε κάποιος γιατρός στη Θεσ/νίκη - μα για αυτά κυρίως ΠΡΕΠΕΙ να κάνω την προσπάθεια. Και τελικά ως εκ θαύματος έφτασα στην Πάτρα. Από σχετικά φόρουμ είχα ήδη ενημερωθεί για το είδος της επέμβασης που χρειαζόμουν (χολοπαγκρεατική παράκαμψη - ο γιατρός αυτό πρότεινε πριν καν του στείλω τις εξετάσεις...), για το μεγάλο χρόνο αναμονής, για τις βιταμίνες που θα αντικαταστήσουν τους τόνους των χαπιών που παίρνω τώρα, σχεδόν για κάθε στιγμή πριν και μετά.
Η μεγάλη αναμονή πλησιάζει το τέλος της. Από τέλη Αυγούστου που πρωτοπήρα τηλέφωνο στην Πάτρα για ραντεβού, η επέμβαση θα γίνει τέλη Ιουλίου, 11 μήνες μετά. Χολοπαγκρεατική εκτροπή με Roux n Y. Πώς αισθάνομαι; Επιτέλους ήρεμη. Και όσο για την αναμονή, θέλω να πιστεύω πως αξίζει τον κόπο...

No comments:

Post a Comment