Thursday, July 30, 2009

Η επέμβαση έγινε...

Την πρώτη νύχτα μετά την επέμβαση τα βλέπεις όλα. Πρέπει να αγνοήσεις την τάση για ύπνο, τα σωληνάκια, τους ορούς, τα μαραφέτια δεξιά και αριστερά σου και να βήξεις μέχρι να φύγουν τα φλέματα. Αν σου φαίνεται μικρή η πρόκληση, δοκίμασε να το κάνεις όπως εγώ - που έκανα την επέμβαση εν μέσω κρίσης βρογχικού άσθματος...
Δύο επεισόδια δύσπνοιας με κάνανε να φωνάξω τους γιατρούς, που μου βάλανε οξυγόνο, ενώ το θερμόμετρο έφτασε μέχρι τα 38,8, που οδήγησε σε άγριο ξύλο μπας και βήξω όπως θέλανε και φύγουνε τα φλέματα. Ο βήχας μου όμως ήταν από το άσθμα, και δεν έκανε τη δουλειά που θέλανε. Οπότε, είχα να ακούω τις απειλές για την πνευμονία που θα με κρατούσε για ένα μήνα μέσα. Ευτυχώς κάποια στιγμή υποχώρησε ο πυρετός και με αφήνανε να κοιμάμαι κάνα μισάωρο ενδιαμέσως...
Η δεύτερη νύχτα ήταν μια οδυνηρή επανάληψη. Το θερμόμετρο έφτασε τους 37,8, η απειλή έγινε "σήμερα σου υπογράφω ότι είναι η τελευταία σου νύχτα", "δεν λυπάσαι τα παιδιά σου" και τέτοια, ενώ το άσθμα με είχε οδηγήσει σε έναν ακατάπαυστο βήχα - όχι ικανό όμως να σηκώσει τα μπαλάκια ή να βγάλει τα φλέματα. Ευτυχώς, με έσωσε και πάλι η υποχώρηση του πυρετού...
Η τρίτη μέρα πήγε καλύτερα. Ένας βήχας άνευ προηγουμένου οδήγησε τα φλέματα επιτέλους έξω και σήκωσα και τα τρία μπαλάκια!!!
Η τέταρτη μέρα ήταν ήρεμη (επιτέλους ενεργήθηκα και έτσι έφυγε και αυτή η υποχρέωση...), σε αναμονή της πέμπτης που έγινα άνθρωπος. Βγήκε μέχρι και το τελευταίο σωληνάκι από πάνω μου (το τελευταίο που βγήκε ήταν το τζάκσον της παροχέτευσης, έτσουξε λίγο) και μπήκα στην τουαλέτα να κάνω ένα ζεστό, αναζωογονητικό μπάνιο. Πήρα και το μπουκαλάκι του νερού στα χέρια μου, και ένιωσα επιτέλους ελεύθερη - τι ωραίο αίσθημα...
Την έκτη μέρα έφαγα τα ζουμιά μου, και την έβδομη τα ζουμιά απέκτησαν περιεχόμενο. Με αυτή τη διατροφή (πολτοποιημένα) θα πάμε όλο το μήνα, μέχρι να πάμε για επανεξέταση.
Έξοδος από το νοσοκομείο την όγδοη μέρα, επιστροφή στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού και κρυφοκοίταγμα στη ζυγαριά. Ο γιατρός το απαγορεύει μέχρι το ραντεβού του μήνα, γιατί υπάρχουν ακόμη τα φουσκώματα από την επέμβαση - εγώ ήμουν τυχερή και δεν είχα. Είχα όμως την πρώτη απώλεια - 6 κιλά. Όχι άσχημα για αρχή...

Saturday, July 18, 2009

Η ώρα έφτασε...

Οι τελευταίες εκρεμμότητες ρυθμίστηκαν. Ξενοδοχείο βρήκα κοντά στο νοσοκομείο, οι βαλίτσες ετοιμάστηκαν και αύριο πρωί αναχωρούμε.
Βέβαια, μου είπαν ότι από Εγνατία, μέσω Ιωαννίνων και Αμφιλοχίας, πας πιο γρήγορα από όσο μέσω Μπράλου. Από την άλλη, οι αγρότες και πάλι κλείσανε την Εθνική, αυτή τη φορά στην Ημαθία, δηλαδή στο κομμάτι της Εγνατίας που θέλω να χρησιμοποιήσουμε.
Θα δούμε αύριο. Στο κάτω κάτω η μέρα είναι αφιερωμένη στη διαδρομή, δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο η διάρκεια.
Τα υπόλοιπα στην επιστροφή. Να πάω και να γυρίσω όρθια, γερή και δυνατή - θα το νικήσω κι αυτό!

Friday, July 10, 2009

Η αντίστροφη μέτρηση


Σε δέκα μόλις μέρες μπαίνω Ρίο - χολοπαγκρεατική παράκαμψη Roux n Y. Η αναμονή ήταν πολύμηνη, οι μέρες μου ήταν γεμάτες με τόσα γεγονότα που μου φαίνεται πως η ενημέρωση στο Ρίο είχε γίνει σε κάποια άλλη ζωή.
Σκέφτομαι πόσο θα αλλάξει η ζωή μου, από πόσα φάρμακα θα απαλλαγώ, πόσα ρούχα μπορώ να φορέσω πάλι, πόση ενεργητικότητα θα επιστρέψει, πόσο θα ξανανιώσω... Αρχίζω και κάνω όνειρα τρελά για το πού μπορεί να φτάσει η κατρακύλα : στα 70+ που ήμουν πριν 10-15 χρόνια, στα 60+ που ήμουν πριν 20 χρόνια, ή ακόμη πιο κάτω που ήμουν στο λύκειο; Ο πίνακας του ΒΜΙ στο ύψος μου δίνει 58 κιλά για ΒΜΙ 25, ίσως να μην είναι πολύ τρελά τα πλάνα μου.
Ο άντρας μου εξακολουθεί να είναι δύσπιστος και μου λέει πως και στα 80+ να φτάσω, που έφτασα μετά από δίαιτα λίγο μετά τη γνωριμία μας, πάλι καλά να λέω. Σκέφτομαι πως αν η ζυγαριά πλησιάσει τα δικά μου τα όνειρα, μάλλον θα ανατραπούν οι ισορροπίες, και θα ξαναγνωριστούμε από την αρχή.
Σκέφτομαι την πίεση που δέχτηκε από τους δικούς του και τους φίλους του πριν λίγα χρόνια, μόλις με γνώρισε. Ήμουν η "άσχημη", η "χοντρέλω", το "βαρέλι". Ακόμη και τώρα, μετά τη γέννηση δύο πανέμορφων μωρών με όλα τα προβλήματα υγείας που έφερε η κάθε εγκυμοσύνη, κάποιοι απορούν τι μου βρίσκει. Είναι σίγουρο πως θα αλλάξουν πολλά πράγματα - εγώ καταρχάς, και κατά συνέπεια και η σχέση μας θα αναθεωρηθεί.
Η μικρή ελπίζω να σταματήσει να μου ζουλάει το (πεσμένο) στήθος και να προσπαθεί να μου σηκώσει την (κρεμασμένη) κοιλιά - προφανώς τις φαίνονται τόσο παράξενα...
Άντε, από αύριο μονοψήφιος ο αριθμός των ημερών...

Sunday, July 5, 2009

Ποιά επέμβαση είναι καλύτερη για μένα;



Το ποια επέμβαση είναι καλύτερη για σένα, μόνο ο γιατρός μπορεί να το καθορίσει. Αναλόγως του σωματικού σου βάρους, της κατάστασης της υγείας σου, των διατροφικών συνηθειών, της συνεργατικότητας μετά την επέμβαση κλπ.
Η πιο απλή επέμβαση είναι ο δακτύλιος. Τον προτιμούν οι γιατροί - τοποθέτηση σε 15', πελατολόγιο που παραμένει για τη συντήρηση στη συνέχεια. Τον προτιμούν και οι πελάτες - εύκολη τοποθέτηση, ελάχιστη μετεγχειρητική νοσηλεία, ελάχιστες επιπλοκές, απλή συντήρηση. Απαιτεί όμως τη μεγαλύτερη συνεργασιμότητα. Όχι μεγάλες μπουκιές, όχι τσιμπολογήματα, όχι αμάσητα φαγητά. Ακούγεται απλό, δεν είναι όμως. Για να αποδώσει ο δακτύλιος, πρέπει να ρυθμίζεται σωστά - δηλαδή να σφίγγει τόσο, όσο πρέπει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αφήνει ελάχιστη χωρητικότητα στο στομάχι, και να επιτρέπει μόνο σε καλά μασημένες μικρές μπουκίτσες την είσοδο. Η απώλεια των κιλών οφείλεται στη μείωση των θερμίδων, και είναι ελεγχόμενη και σταδιακή.
Απαιτείται αυστηρή πειθαρχεία, καθώς οι ρευστές υψηλοθερμιδικές τροφές "ξεγελούν" εύκολα το δακτύλιο. Πάστες, μιλκσέικ, παγωτά είναι πιο εύκολα στην κατάποση από μια μπριζόλα ή μια σαλάτα. Επίσης σε μια μακροχρόνια προσπάθεια όλο και διεισδύουν χρονικές περίοδοι με προβλήματα οικογενειακά, ψυχολογικά, επαγγελματικά, προβλήματα πάσης φύσεως τέλος πάντων που μπορούν να αποπροσανατολίσουν και να απομακρύνουν το στόχο.
Η επόμενη επέμβαση σε βαθμό δυσκολίας είναι η σληβ - το μανίκι. Ο γιατρός, αντί να βάλει ένα ξένο σώμα στον οργανισμό όπως είναι ο δακτύλιος, κόβει το στομάχι στο μέγεθος που υπολογίζει και αφαιρεί το κομμάτι που εκκρίνει την γκρελίνη, την ορμόνη της πείνας. Υπάρχουν και παραλλαγές, όπως η πτύχωση στην οποία γίνεται "πιέτα" στο στομάχι, αλλά η φιλοσοφία είναι η ίδια. Το αποτέλεσμα είναι να μικρύνει η χωρητικότητα του στομαχιού και να έρχεται το αίσθημα του κορεσμού γρήγορα και άμεσα. Είναι καταλληλότερη μέθοδος για τα βουλιμικά άτομα από το δακτύλιο, με πιο γρήγορα αποτελέσματα. Δεν απαιτεί σφίξιμο, αλλά καλό είναι να παραμένει η επαφή με το γιατρό για απλή παρακολούθηση. Η πιο συχνή επιπλοκή (3%) είναι η διαφυγή, που εμφανίζεται λίγα 2ωρα μετά την επέμβαση και αντιμετωπίζεται με νέο χαιρουργείο.
Σίγουρα κι εδώ υπάρχουν υποτροπές, ενώ οι απαιτήσεις είναι παρόμοιες (όχι τσιμπολογήματα, όχι μεγάλες μπουκιές, όχι ζάχαρη και αλκοόλ...)
Και φτάνουμε στο μπαι-μπας, που είναι όντως μεγαλύτερη παρέμβαση, με μεγαλύτερο χρόνο μετεγχειριτικής φροντίδας και ανάγκη για ιατρική παρακολούθηση δια βίου. Έχει όμως και τα πιο άμεσα και δραστικά αποτελέσματα, ενώ ενδείκνυται και για λιγότερο συνεργάσιμους ασθενείς, καθώς επιτρέπει τσιμπολογήματα και μεγαλύτερη ποσότητα φαγητού.
Όμως το τελικό πόρισμα ανήκει στο γιατρό και μόνο σε αυτόν. Το να πας να πεις στο γιατρό "εγώ θέλω αυτή την επέμβαση γιατί μου αρέσει", πιθανόν να μην έχει το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Καλύτερα να αρχίσεις την έρευνά σου από κει, και να αναζητήσεις πληροφορίες στη συνέχεια.