Friday, July 10, 2009

Η αντίστροφη μέτρηση


Σε δέκα μόλις μέρες μπαίνω Ρίο - χολοπαγκρεατική παράκαμψη Roux n Y. Η αναμονή ήταν πολύμηνη, οι μέρες μου ήταν γεμάτες με τόσα γεγονότα που μου φαίνεται πως η ενημέρωση στο Ρίο είχε γίνει σε κάποια άλλη ζωή.
Σκέφτομαι πόσο θα αλλάξει η ζωή μου, από πόσα φάρμακα θα απαλλαγώ, πόσα ρούχα μπορώ να φορέσω πάλι, πόση ενεργητικότητα θα επιστρέψει, πόσο θα ξανανιώσω... Αρχίζω και κάνω όνειρα τρελά για το πού μπορεί να φτάσει η κατρακύλα : στα 70+ που ήμουν πριν 10-15 χρόνια, στα 60+ που ήμουν πριν 20 χρόνια, ή ακόμη πιο κάτω που ήμουν στο λύκειο; Ο πίνακας του ΒΜΙ στο ύψος μου δίνει 58 κιλά για ΒΜΙ 25, ίσως να μην είναι πολύ τρελά τα πλάνα μου.
Ο άντρας μου εξακολουθεί να είναι δύσπιστος και μου λέει πως και στα 80+ να φτάσω, που έφτασα μετά από δίαιτα λίγο μετά τη γνωριμία μας, πάλι καλά να λέω. Σκέφτομαι πως αν η ζυγαριά πλησιάσει τα δικά μου τα όνειρα, μάλλον θα ανατραπούν οι ισορροπίες, και θα ξαναγνωριστούμε από την αρχή.
Σκέφτομαι την πίεση που δέχτηκε από τους δικούς του και τους φίλους του πριν λίγα χρόνια, μόλις με γνώρισε. Ήμουν η "άσχημη", η "χοντρέλω", το "βαρέλι". Ακόμη και τώρα, μετά τη γέννηση δύο πανέμορφων μωρών με όλα τα προβλήματα υγείας που έφερε η κάθε εγκυμοσύνη, κάποιοι απορούν τι μου βρίσκει. Είναι σίγουρο πως θα αλλάξουν πολλά πράγματα - εγώ καταρχάς, και κατά συνέπεια και η σχέση μας θα αναθεωρηθεί.
Η μικρή ελπίζω να σταματήσει να μου ζουλάει το (πεσμένο) στήθος και να προσπαθεί να μου σηκώσει την (κρεμασμένη) κοιλιά - προφανώς τις φαίνονται τόσο παράξενα...
Άντε, από αύριο μονοψήφιος ο αριθμός των ημερών...

No comments:

Post a Comment