Wednesday, September 16, 2009

Κολλάει η ζυγαριά...

Η επέμβαση είναι πια παρελθόν. Αν δεν έβλεπα την τεράστια τομή στο σώμα μου, θα ξεχνούσα ότι έκανα χειρουργείο. Ήδη η ζυγαριά δείχνει 15 κιλά πιο κάτω, ωστόσο δεν είμαι ικανοποιημένη. Μπορεί να μπαίνω πια σε δύο νούμερα μικρότερο παντελόνι - αυτά που είχα να φορέσω τρία χρόνια - ωστόσο η ζυγαριά κολλάει σε ένα νούμερο για μέρες. Μετά την εξέταση του μήνα (όπου η απώλεια ήταν 13,6) η ζυγαριά κόλλησε για δέκα μέρες, κατέβηκε στα 15 σε 4 μέρες και μετά ξανακόλλησε, πάνω από βδομάδα τώρα. Έλπιζα να φτάσω στο διψήφιο μέχρι την εξέταση τριμήνου, αλλά τώρα βλέπω πως είναι λίγο ανεδαφικό να περιμένω απώλεια δέκα κιλών σε 5 βδομάδες, με τους ρυθμούς που έχω αποκτήσει...
Δεν ξέρω, διαβάζω για 33 κιλά απώλεια στο τετράμηνο σε κοπέλα με παρόμοιο αρχικό βάρος και ύψος, και σκέφτομαι πως δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσω να τα φτάσω στο τετράμηνο. Μαθαίνω για τα 70 κιλά που είπε ως στόχο στην παραπάνω κοπέλα, λίγα χρόνια μικρότερή μου, ενώ έχει φτάσει στα 88 στο τετράμηνο και σκέφτομαι πως ενδεχομένως να βάλει για μένα ως στόχο πολύ παραπάνω, καθώς είμαι και μεγαλύτερη.
Και ύστερα σκέφτομαι πως είναι πολύ νωρίς για απαισιοδοξία. Τόσοι και τόσοι τα κατάφεραν, γιατί εγώ να είμαι η εξαίρεση; Αν είναι να φτάσω στα 70, ας φτάσω έστω κι εκεί - δεν υπήρχε τρόπος να τα φτάσω με κανέναν άλλο τρόπο. Και μόνο που καλυτέρευσαν οι εξετάσεις αίματος και κόπηκαν κάποια φάρμακα που έπρεπε να παίρνω, είναι μεγάλο κέρδος, και εκεί πρέπει να εστιάζω. Όσο για τα κιλά, θα έρθει η ώρα τους και θα φύγουν κι αυτά.

Sunday, September 6, 2009

Αν με πλησιάζε ένας στο δρόμο...

Είμαι σίγουρη, πως αν ξαφνικά με πλησίαζε ένας άγνωστος στο δρόμο και μου έδινε μια (ακόμη) λύση στο "πρόβλημα" των κιλών μου, θα τον έστελνα στο διάολο. Δεν με είχαν πλησιάσει για να με ενημερώσουν για επεμβάσεις, αλλά άτομα που ήξερα ελάχιστα με ενημέρωσαν για το τάδε φάρμακο ή το δείνα αδυνατιστικό - και κάθε φορά αισθανόμουν ότι με είχαν προσβάλλει για άλλη μια φορά. Ο κάθε παχύσαρκος κουβαλάει το σταυρό μου μόνος του, κλεισμένος στο καβούκι του, και δεν θέλει παρηγοριά, ειδικά από αδύνατους ανθρώπους που του λένε "κι εγώ είχα κιλά σαν και σένα" - λες και είναι ποτέ δυνατόν ένας αδύνατος να νιώσει τον εξευτελισμό που βιώνει καθημερινά ένας χοντρός. Άσε με ρε άγνωστε περαστικέ στον πόνο και τη μιζέρια μου, που μου προτείνεις μαγικές λύσεις λες και είμαι φρικιό! Τα κιλά ρε φίλε είναι δικά μου, τόσο κόπο έκανα έκανα να τα συλλέξω τόσα χρόνια και ήρθες εσύ ο αυτόκλητος σωτήρας να μου κάνεις υποδείξεις...
Μετά την επέμβαση, σε κάθε ευκαιρία αναφέρω ότι "πρόσφατα έκανα επέμβαση". Δεν δίνω λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι έκανα "κάτι στο στομάχι". Συνήθως οι πιο πολλοί αναφέρουν το δακτύλιο, οπότε τους λέω απλά "ο δακτύλιος είναι το Light, εγώ έκανα το πιο βαρύ που υπάρχει, δεν θες να μάθεις λεπτομέρειες". Ε, λοιπόν, οι πιο πολλοί θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες. Αν έχουν κιλά οι ίδιοι, μου αναφέρουν ότι ψάχνουν και δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν. Αλλά και οι υπόλοιποι που πιάνουν τη συζήτηση, όλο και έχουν κάποιον παχύσαρκο στο σόι και μου ζητούν να του μιλήσω για να τον πείσουν να κάνει κάτι. Ο κόσμος που διψά για πληροφόρηση, θα βρει κάποια στιγμή την άκρη - ειδικά αν πέσει πάνω σε μας τους χειρουργημένους.
Αλλά μέχρι να μας μιλήσουν οι ίδιοι, μην τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση. Ας θυμηθούμε πως νιώθαμε εμείς παλιότερα, και ας τους αφήσουμε να έχουν αξιοπρέπεια. Όταν θα το πάρουν απόφαση να κάνουν κάτι, θα μας βρουν μόνοι τους...