Sunday, September 6, 2009

Αν με πλησιάζε ένας στο δρόμο...

Είμαι σίγουρη, πως αν ξαφνικά με πλησίαζε ένας άγνωστος στο δρόμο και μου έδινε μια (ακόμη) λύση στο "πρόβλημα" των κιλών μου, θα τον έστελνα στο διάολο. Δεν με είχαν πλησιάσει για να με ενημερώσουν για επεμβάσεις, αλλά άτομα που ήξερα ελάχιστα με ενημέρωσαν για το τάδε φάρμακο ή το δείνα αδυνατιστικό - και κάθε φορά αισθανόμουν ότι με είχαν προσβάλλει για άλλη μια φορά. Ο κάθε παχύσαρκος κουβαλάει το σταυρό μου μόνος του, κλεισμένος στο καβούκι του, και δεν θέλει παρηγοριά, ειδικά από αδύνατους ανθρώπους που του λένε "κι εγώ είχα κιλά σαν και σένα" - λες και είναι ποτέ δυνατόν ένας αδύνατος να νιώσει τον εξευτελισμό που βιώνει καθημερινά ένας χοντρός. Άσε με ρε άγνωστε περαστικέ στον πόνο και τη μιζέρια μου, που μου προτείνεις μαγικές λύσεις λες και είμαι φρικιό! Τα κιλά ρε φίλε είναι δικά μου, τόσο κόπο έκανα έκανα να τα συλλέξω τόσα χρόνια και ήρθες εσύ ο αυτόκλητος σωτήρας να μου κάνεις υποδείξεις...
Μετά την επέμβαση, σε κάθε ευκαιρία αναφέρω ότι "πρόσφατα έκανα επέμβαση". Δεν δίνω λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι έκανα "κάτι στο στομάχι". Συνήθως οι πιο πολλοί αναφέρουν το δακτύλιο, οπότε τους λέω απλά "ο δακτύλιος είναι το Light, εγώ έκανα το πιο βαρύ που υπάρχει, δεν θες να μάθεις λεπτομέρειες". Ε, λοιπόν, οι πιο πολλοί θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες. Αν έχουν κιλά οι ίδιοι, μου αναφέρουν ότι ψάχνουν και δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν. Αλλά και οι υπόλοιποι που πιάνουν τη συζήτηση, όλο και έχουν κάποιον παχύσαρκο στο σόι και μου ζητούν να του μιλήσω για να τον πείσουν να κάνει κάτι. Ο κόσμος που διψά για πληροφόρηση, θα βρει κάποια στιγμή την άκρη - ειδικά αν πέσει πάνω σε μας τους χειρουργημένους.
Αλλά μέχρι να μας μιλήσουν οι ίδιοι, μην τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση. Ας θυμηθούμε πως νιώθαμε εμείς παλιότερα, και ας τους αφήσουμε να έχουν αξιοπρέπεια. Όταν θα το πάρουν απόφαση να κάνουν κάτι, θα μας βρουν μόνοι τους...

2 comments:

  1. Άννα, καλησπέρα!
    Πρώτη φορά έρχομαι σ αυτό το blog σου.
    Το διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένιωσα την αγωνία σου. Τι να σου πω! Από όσα σε γνωρίζω μέσα από τα blog σου, λίγα χρόνια τώρα, σε έχω για δυνατό άνθρωπο, δυναμική γυναίκα.
    Μπράβο στο κουράγιο σου, στις θυσιες σου.
    Κι άσε τους άλλους να λένε!!!
    Τι να πούνε δηλαδή. Εσύ, σημασία μόνο σ' αυτούς που σ' αγαπάνε. Για όσους σ' αγαπάνε, όλα, τα πάντα, τα δίνουμε.
    Να σου ευχηθώ καλή δύναμη, καλή συνέχεια, καλό κουράγιο! Αξίζει πάντα να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όχι για την ομορφιά μας, αλλά για την υγεία μας. Γι' αυτούς που μας αγαπάνε πάνω απ' όλα, και για μας τους ίδιους φυσικά.
    Καλό κουράγιο καλή μου!

    ReplyDelete
  2. Καλή σου μέρα!
    Καλή δύναμη και πιστεύω ότι η προσπάθεια σου θα πετύχει.
    Χρειάζεται υπομονή και καλό περπάτημα.
    Έχουμε τόσο καλές διαδρομές...

    Φιλικά

    ReplyDelete