Wednesday, September 16, 2009

Κολλάει η ζυγαριά...

Η επέμβαση είναι πια παρελθόν. Αν δεν έβλεπα την τεράστια τομή στο σώμα μου, θα ξεχνούσα ότι έκανα χειρουργείο. Ήδη η ζυγαριά δείχνει 15 κιλά πιο κάτω, ωστόσο δεν είμαι ικανοποιημένη. Μπορεί να μπαίνω πια σε δύο νούμερα μικρότερο παντελόνι - αυτά που είχα να φορέσω τρία χρόνια - ωστόσο η ζυγαριά κολλάει σε ένα νούμερο για μέρες. Μετά την εξέταση του μήνα (όπου η απώλεια ήταν 13,6) η ζυγαριά κόλλησε για δέκα μέρες, κατέβηκε στα 15 σε 4 μέρες και μετά ξανακόλλησε, πάνω από βδομάδα τώρα. Έλπιζα να φτάσω στο διψήφιο μέχρι την εξέταση τριμήνου, αλλά τώρα βλέπω πως είναι λίγο ανεδαφικό να περιμένω απώλεια δέκα κιλών σε 5 βδομάδες, με τους ρυθμούς που έχω αποκτήσει...
Δεν ξέρω, διαβάζω για 33 κιλά απώλεια στο τετράμηνο σε κοπέλα με παρόμοιο αρχικό βάρος και ύψος, και σκέφτομαι πως δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσω να τα φτάσω στο τετράμηνο. Μαθαίνω για τα 70 κιλά που είπε ως στόχο στην παραπάνω κοπέλα, λίγα χρόνια μικρότερή μου, ενώ έχει φτάσει στα 88 στο τετράμηνο και σκέφτομαι πως ενδεχομένως να βάλει για μένα ως στόχο πολύ παραπάνω, καθώς είμαι και μεγαλύτερη.
Και ύστερα σκέφτομαι πως είναι πολύ νωρίς για απαισιοδοξία. Τόσοι και τόσοι τα κατάφεραν, γιατί εγώ να είμαι η εξαίρεση; Αν είναι να φτάσω στα 70, ας φτάσω έστω κι εκεί - δεν υπήρχε τρόπος να τα φτάσω με κανέναν άλλο τρόπο. Και μόνο που καλυτέρευσαν οι εξετάσεις αίματος και κόπηκαν κάποια φάρμακα που έπρεπε να παίρνω, είναι μεγάλο κέρδος, και εκεί πρέπει να εστιάζω. Όσο για τα κιλά, θα έρθει η ώρα τους και θα φύγουν κι αυτά.

No comments:

Post a Comment